Aşıyoruz birer birer. Ulaşmak için dünün bize borcu olan ne var ise. Bugünü yaşıyoruz çünkü yaşamanın öldürücü bir umudu vardır yarına dair. Yarın daha iyi olacak umuduyla daha kötü günler yaşıyor ve var oluyoruz kendi içimizde. Yoğruluyor ve yeniden şekilleniyoruz her seferinde. Ta ki en uygun yaşam formuna erişene kadar. Hayatta kalınabilecek en mümkün formu yakalıyoruz.
İşte bu var olmanın dayanılmaz sancısı. Bu yeniden doğmanın kabukları çatlatırcasına acısı. Bir bebeğin rahmi yırtarcasına doğuşu. Bir yumurtanın kabuklarını kırarcasına içine sığamayışı.
Her nesnenin erişemediği, kimsenin kabul edemediği bir makam. Yalnızca insan denen o zavallının cesurca var oluşu.
Tüm insanların içinden bir insanım. Kurşuni bir sancı eşliğinde yaşıyorum ne yaşamam lazım ise. Yazıyorum her ne yazılmalı ise an'a dair. Buraya bırakıyorum kendi varoluşumun dayanılmaz sancısını...
Yorumlar
Yorum Gönder